دستگاه گلدوزی دستی دستگاهی است که می تواند ظاهر دوخت دستی را تقلید کند. این توسط Herman josu é Heilmann (1796-1848) در MILUS، فرانسه در سال 1828 اختراع شد. در سال 1835، نقشه های فنی ماشین او منتشر شد. در دهههای بعد، شرکتهایی در فرانسه، آلمان، سوئیس و سایر کشورها انواع مختلفی از دستگاه را توسعه دادند.
روش کار دستگاه به این صورت است: چاپگری که در سمت چپ نشسته است، مقیاسکننده را با دست چپ خود برای ردیابی هر سوزن هدایت میکند (مقیاسگر موقعیت حرکت قاب گلدوزی را هدایت میکند)، و چرخ را با دست راست خود میچرخاند تا سوزن را فشار دهد. داخل پارچه سپس چاپگر با پای خود پدال را فشار داده و گیره نگهدارنده سوزن را باز و بسته می کند. در آن زمان برق نبود و تمام عملیات مکانیکی پر زحمت بود. دوخت توسط شاتل پرنده در پشت ثابت می شود و خط پایین در شاتل پرنده است. دستگاه نیز شکل اصلی دستگاه شاتل است.
مقیاس کننده استفاده شده یک تصویر بزرگ روی برد دیجیتال چاپگر است که 6 برابر بزرگتر از گلدوزی واقعی است. در گذشته یک مرحله طراحی در فرآیند چاپ وجود داشت که معمولاً الگو را شش بار بزرگ می کرد. سپس الگوی کشیده شده را روی برد دیجیتال سایز صفر بچسبانید.
هر رنگ در طرح به صورت جداگانه دوخته می شود (مثلاً تمام قسمت های آبی کار شده و سپس مجدداً با رنگ جدید نخ ماشینی می کشد) تا طرح کامل شود. این دستگاه در اندازه های مختلف تولید می شود و در سناریوهای مختلف استفاده در منازل و کارخانه ها مورد استفاده قرار می گیرد.
با استفاده از دستگاه گلدوزی دستی می توان صدها تصویر را همزمان بر روی یک تکه کاغذ ساخت. لازم به ذکر است که این ماشینهای اولیه میتوانستند از نخ ابریشم استفاده کنند، در حالی که ماشینهای گلدوزی شاتل نیاز به ریسندگی/پیچیدن داشتند.
از این دستگاه برای ساخت نوعی کارت پستال استفاده می شد که در نیمه اول قرن بیستم بسیار محبوب بود، یعنی کارت پستال ابریشم دوزی. به خصوص در طول جنگ جهانی اول (1914-1918).
